حضرت صادق ( علیه السلام) حدیثی نقل می کنند که امیرالمۆمنین همیشه می فرمود « لیجتمع فی قلبک الافتقار الی الناس و الاستغناء عنهم» همیشه در قلب خود دو حس متضاد را با هم داشته باش: همیشه احساس کن که به مردم نیازمندی، یعنی مانند یک نیازمند با مردم رفتار کن، و همیشه احساس کن که از مردم بی نیازی و مانند یک بی نیاز و بی اعتنا بامردم رفتار کن

اما این امر در آن واحد نسبت به یک چیز که نمی شود، لابد نسبت به دو چیز است. خودشان توضیح می دهند «فیکون افتقارک الیهم فی لین کلامک و حسن بشرک» اما آن مرحله ای که باید مانند یک نیازمند رفتار کنی، در نرمی سخنت است، و در حسن سیرت و تواضع و ابتداء به سلام، «و یکون استغناءک عنهم فی نزاهة عرضک و بقاء عزک» و آن مرحله ای که باید بی نیاز باشی و جای تواضع نیست در حفظ آبرو و بقای عزت توست. آنجا که پای حیثیت و شرافت در میان است، آنجا که دیدی که اگر بخواهی ذره ای نرمش نشان دهی، عرض و آبرو و عزت خودت را از دست می دهی، دیگر جای این نیست که رفتار یک نیازمند را داشته باشی بلکه باید رفتار یک بی اعتناء و بی نیاز را داشته باشی.